Blogpagina Debbie

Tussen kunst en kitsch

Tijdens mijn werkzaamheden als coördinator van een vrijwilligersorganisatie kwam ik bij veel bij mensen op huisbezoek en hoewel veel inrichtingen mijn stijl niet waren vond ik het wel altijd leuk om te zien hoe mensen van een huis een thuis maakten. Ik kwam vaak in flatjes in de typische jaren 70 stijl, met regelmaat in kleine eengezinswoningen met eiken kasten en beige vloerbedekking en heel af en toe in lichte nieuwe appartementen met riverdale accessoires.

En bijna overal waar ik kwam was het heel warm... en dat had vaak niet met de inrichting te maken maar veel meer met de stand van de kachel. Alle deuren en ramen potdicht en geen briesje frisse lucht. Alles dicht misschien wel met als doel mooie herinneringen binnen te houden en de grote boze buitenwereld buiten. Ik weet het niet maar ik snakte soms naar frisse lucht na een intake in een kleine kamer waar alles geschiedenis ademde.

Een paar jaar geleden was ik op bezoek bij een heel bijzondere mevrouw, een mevrouw die alhoewel ze niet geschoold was, niet gewerkt had wel heel belezen was en bijzonder bij de tijd voor haar leeftijd.

Een pittig mensje met lak aan de wereld die rake opmerkingen maakte. Kleine kraaloogjes, geen gebit, rolstoelgebonden. Het had haar beslist niet meegezeten in het leven. Al heel jong kreeg ze te maken met nare ziektes die grote invloed hadden op het verdere verloop van haar leven. De relatie met familie was ingewikkeld en financieel was het allemaal ook niet rooskleurig . ( en dan druk ik me waarschijnlijk nog heel zwak uit )

De inrichting van haar woning was een allegaartje, rommelig en als ik eerlijk ben misschien zelfs ook best een beetje viezig . En waar ik maar keek stonden beelden. Beelden van hout, van steen, van plastic, van brons of iets dat er op leek en zelfs een beeld in glow in de dark uitvoering . Een beeld dat snakte naar licht in de donkere bedompte omgeving.

Af en toe kostte het me moeite mijn blik slechts op mw. te richten omdat er overal wel iets stond dat riep om aandacht. Na een klein uurtje nam ik afscheid omdat ik genoeg wist en door naar een volgende afspraak moest. Als je nog eens in de buurt bent even langskomen he voor een bakkie ( terwijl ze de driekwartier dat ik er zat er niet aan gedacht iets te drinken aan te bieden, ik was daar stiekem blij mee want de vaat op de aanrecht zag er niet echt aantrekkelijk uit )

Ik vertelde dat ik dat aanbod heel aardig vond en zeker ook gezellig maar dat die kans niet heel groot was omdat ik best een hele volle agenda had.

Meid!! Ik zeg toch ook niet dat je wekelijks langs moet komen, gewoon af en toe als je in de buurt bent, voor een lekker bakkie. Doen hoor!! ....Ik beloof niets ;-)

Ik vond gelukkig al snel een leuke vrijwilligster voor mevrouw ... zelf ben ik er niet meer geweest.... maar ik heb nog wel met regelmaat aan haar gedacht als ik in de buurt van haar huis reed, haar thuis vol met beelden. Helemaal vol met KITSCH in mijn beleving.... maar eerlijk is eerlijk het was op zich al wel een hele KUNST om in haar geval zo ontzettend veel kitsch te verzamelen.

Haar KUNST van relativeren was echter van onschatbare waarde zeker in de situatie waarin zij zich al geruime tijd bevond en die zal me dan ook nog heel lang als waardevolle les bijblijven.