Blogpagina Debbie

Lieve dochters, vriendelijke moeder... verschrikkelijke dementie

Lieve dochters, Vriendelijke moeder... Verschrikkelijke Dementie

Jaren geleden ... toen mijn moeder Mama Mia nog niet dementerend was .... vergezelde ik een van onze dochters bij een bezoekje aan een dokter in het ziekenhuis. Niet omdat het nodig was om erbij te zijn maar wel omdat het altijd gezellig is om even bij te kletsen en ik toch een vrije dag had .

Een grote wachtkamer in het Vlietland ziekenhuis en op een gegeven moment komen er twee dochters iets ouders dan ik met hun nog veel oudere moedertje binnenwandelen. Moeder achter de rollator waar een grote fluwelen zonnebloem vrolijk aan de bovenkant is vastgemaakt.

Ga maar zitten mam, zegt de ene dochter, de andere dochter zoekt een plekje waar de rollator even kan staan zonder dat hij in de weg staat. En hij wordt in een hoekje naast onze stoelen geparkeerd. Ik bekijk hem aandachtig. Een rollator met een levensgrote zonnebloem eraan vastgemaakt. Wie verzint zoiets dacht ik nog. Hij was heel opvallend en misschien eerder bedoeld om aan een kinderwagen vast te maken dan aan een rollator maar het zag er op zijn minst heel vrolijk uit.

De drie dames zitten schuin naast ons en we verstaan zonder het te willen of er moeite voor te doen wat ter sprake komt. De oude moeder kijkt naar haar handen.... wat een mooie nagels heb ik merkt ze verbaasd op en ze bekijkt verwonderd haar handen en haar nagels. Ja mooi he, antwoordt dochter, dat hebben die meisjes toch van de week gedaan op de afdeling. Zeker mooi, heel mooi knikt moeder goedkeurend. Dat was zeker wel duur ? Nee hoor mama, dat hebben ze gratis gedaan. Echt waar ? Het is echt heel mooi, ik had er best geld voor over gehad was moeders reactie. Ik vind ze echt heel mooi, zegt ze nog een paar keer. Wie heeft dat zo gemaakt ?

Na een tijdje vraagt moeder hoe lang duurt het nog denk je ? Mijn schoenen zitten niet lekker. Zal ik ze anders gewoon even uitdoen ? Nee mam doe dat maar niet. En terwijl moeder al poogde haar ene schoen uit te krijgen. Nee man hou maar gewoon aan hoor je schoenen. Ze zitten echt niet lekker ik doe ze even uit. Wil je een glaasje water anders, zal ik eens kijken of ze een bekertje hebben ( een beetje afleiden helpt ) De nagels, de schoenen, het bezoek aan de dokter en de nagels komen nog een paar keer aan de orde terwijl we met z’n allen wachten in de wachtruimte.

Terwijl wij nog even lekker kletsen, naar de dames kijken en af en toe een vriendelijke blik wisselen, een glimlach of een knipoog met de dochters. Komt er een andere oude mevrouw binnen lopen met een rollator. Hee... zegt de moeder luid, duidelijk en bijzonder enthousiast, en ze stoot haar dochter met een flinke por aan. Dat is een handig karretje dat zou ook wel iets voor mij zijn.

Al helemaal vergeten dat ze zelf met een soortgelijk karretje binnenkwam met een levensgrote bloem erop... de bloem natuurlijk bedoelt om haar haar karretje te laten herkennen en misschien had het ook wel even gewerkt ... maar nu duidelijk niet meer. Maar jij hebt toch ook zo’n karretje mam, antwoordt dochter heel rustig, kijk daar staat hij met die bloem. Ohhhh dat wist ik helemaal niet. Wat een handig karretje en wat leuk met zo’n bloem. Goh dat ik dat niet wist.

Terwijl wij naar binnen werden geroepen begon mevrouw weer aan haar schoen te friemelen met de bedoeling hem uit te trekken. Hier mam doe maar niet... neem anders nog lekker een slokje water.

Lieve dochters, vriendelijke moeder... verschrikkelijke dementie


Nu ben ik zelf zo'n dochter.... en inmiddels jaren later begrijp ik heel veel beter nog ... dat zonnebloemen op een rollator echt handig kunnen zijn, dat kinderspeelgoed zoals knuffels ook heel geschikt zijn voor dementerende ouderen, dat afleiden het allerbeste is wat je kunt doen…. dat humor broodnodig is en dat rust je zal redden.

Leuk dat je hier was., ik deel en schrijf met liefde... las jij hier met plezier ? Volg dan de facebookpagina of instagram om op de hoogte te blijven over nieuwe posts. Groetjes, Debbie