Blogpagina Debbie

Een woensdagmiddag ... lang geleden

Alweer jaren geleden 20 jaar , 25 jaar.. ik denk ergens er tussen in, een mooie zomerdag en spelende kinderen in de achtertuin.
Was het vakantie? Mischien wel of anders een heerlijk lange vrije woensdag middag.

Nu vliegt een dag, week, maand, wat zeg ik jaar voorbij. Maar toen ..... maar dat is misschien alleen achteraf, konden de kinderen in de tijd na 15.30 en tussen het eten, de tuin verbouwen in speelparadijs, de eettafel in een tent ( met daarin een uitgebreid restaurant ;-) ) en de woonkamer vloer in een heel compleet barbiedorp, laat staan wat er allemaal op een woensdagmiddag mogelijk was.

Onze dochters konden heerlijk spelen en hadden fantasie voor tien. We hadden best drukke dames, energie genoeg ( soms veel meer dan ik ;-) ) en zeker de oudste was echt een ware spring in het veld. ( die ook nog wel eens net te hard of net te ver of net naast sprong waardoor we blij waren met een heel rustige vriendelijke huisarts en de SEH gewoon nog heerlijk dichtbij in het Holyziekenhuis ;-) )

We zijn wel eens onverwachts en met spoed die kant uit gegaan ... voor wat hechtingen of een plakbeurt... maar op die zonnige vakantie dag of lange woensdag middag hadden we een gewone en lang van te voren geplande afspraak bij een dermatoloog.

Nadat de heel vriendelijke huisarts een keer of wat had geprobeerd een wratje te verwijderen die net zo hard weer terugkwam werd het tijd voor wat zwaarder geschut en mocht de dermatoloog proberen het nare dingetje te lijf te gaan.

Een afspraak in de middag op die zonnige mooie zomerdag ... Jongens over 10 minuten moeten we weg, gaan jullie je klaar maken. Een paar minuten later, Oke dames... kom op.. we moeten zo weg, doen jullie even je schoenen aan. Kom, kom ...

Bwwrrrr..... dochter scheerde als een vliegtuig langs me heen in de tuin verder van de deur af dan er naar toe dus helemaal niet richting schoenen.

Kom op nu, even serieus we moeten echt weg nu ... Ik wil nog niet. Nee dat snap ik, maar we hebben een afspraak en anders komen we echt te laat. En ik denk echt en weet eigenlijk wel zeker dat ik het heel rustig nog een paar keer gevraagd heb voor ze wederom langs me scheerde richting de keukendeur en ik ( terwijl ik echt geen kinderen sla of mishandel laat staan die waar ik zo veel van hou ) gaf haar een tikje met mijn pols onder haar kont na terwijl ze langs vloog en ik zei streng ... hobbelen nu, nu echt naar binnen, ik ben het zat we moeten weg.

Aaaaauuuuwwww..... je hebt me geslahahagen!!!! .... en als een sirene loeide ze heel heel hard. Na eerst helemaal ineen te krimpen en voorover te buigen... kwam ze langzaam overeind en ze strompelde krom alsof ze door haar heup zakte en haar ene been minstens 20 centimeter korter was dan het andere naar binnen naar de bank. Whaoehaaaa... dikke tranen over haar wangen, en luidkeels roepend je hebt me geslagen, je hebt me geslagen .... Ik ga niet meer mee en ik doe mijn schoenen ook niet aan.

Whoooohh zucht ... vertraging. Veel later dan gepland met een uiteindelijk tot rust gekomen dochtertje richting de dokter in het ziekenhuis.

Nu liep het daar enorm uit dat spreekuur, en waren we achteraf meer dan vroeg genoeg en was er zelfs ook nog tijd voldoende om een aantal boekjes voor te lezen in de wachtkamer voordat we naar binnen werden geroepen.

Een vriendelijke dokter, een vrouw, middelbare leeftijd, ze las de verwijzing, ze keek even naar het object, en stelde voor het toch nog een keer te proberen met stikstof. Ze zou iets dieper en groter aanstippen dan de huisarts gedaan had maar ze hoopte wel dat het op die manier toch zou lukken. Ze kon altijd nog over gaan tot het gebruiken van een operatiemesje, dat was misschien makkelijker maar dan zou er wel een littekentje ontstaan en als dat niet nodig was, was het beter van niet vond ze.

Oké een goed plan, het klonk plausibel, dus dat gingen we doen, althans zij ging dat doen ;-) Ga maar even bij mama op schoot zitten... geef je handje maar leg hem maar op dit tafeltje ( met een groen doekje, en wat andere spulletjes en dan ga ik hem proberen weg te krijgen ) Heel stil blijven zitten nu, het doet wel een beetje pijn dat weet je , maar we willen toch ook dat hij nu echt een keer helemaal weggaat en ook wegblijft. Dochterje knikte.

Het siste en het rookte een beetje, Auw, aaau..... aaaauuuwww....
Jaahh dat is echt vervelend hé, wat naar dat ik je zo’n pijn moet doen zei de dermatoloog en ze ging vakkundig en rustig verder met waar ze mee bezig was.

Jaaaahhh snikte dochter, en ik heb toch al zo’n rotdag!!
Mijn moeder heeft me vanmiddag heel hard op mijn rug geslagen en toen kon ik niet meer lopen....

Vanachter haar bril keek de dokter omhoog, eerst naar dochter en toen verder omhoog naar mij. En ik keek ook, eerst naar dochter en toen naar haar en toen maar weer weg.

Slik, hmm... richting het wratje kijken maar weer ... dacht ik.. Want in een flits bedacht ik... alles wat ik zeg gaat het alleen maar heel veel erger maken. Als ik zeg dat is niet waar, is dat ook niet helemaal waar natuurlijk en komt mijn dochter absoluut verbaal in de verdediging en of we daar beter van gaan worden, en als ik zeg nou nou nou dat viel wel mee toch ... denkt ze ahhaa er is dus toch geslagen en of het wel meeviel dat maken wij wel uit.

Dus ik hield mijn mond, lachte vriendelijk, deed of ik gek was... en dacht aan de woorden die mijn al jaren overleden omaatje wel eens gebruikte ....Kind, hoe harder je in stront roert des te erger de stank ( het was verder overigens een heel keurige, sjieke en charmante oma ;-) )

Ik glimlachte, en.... ik keek ook heeel keurig, sjiek en charmant... en ik hield wijselijk mijn mond. Na een keer of twee van beneden ( naar dochter ) naar boven ( naar mij ) keek ook de dokter weer richting het wratje en ging ze verder met de stikstof . Pfffff....... Het was een warme dag maar zo warm had ik het geloof ik nog nooit gehad.

We ( vooral ik denk ik ) brachten het gesprek weer op koetjes en op kalfjes en op plaatjes voor op de pleister. En niet lang daarna konden we afscheid nemen....

Hartstikke bedankt hoor! Geen dank, en als het toch terugkomt , tja dan moet het toch weggesneden worden, dan kun je gewoon weer bellen om een afspraak te maken.

Het wratje bleef weg .. en wij gelukkig ook...