Blogpagina Debbie

What’s in a name ( Willem Alexander )

Mensen die mij kennen vanuit een huwelijksvoltrekking weten het al…. Ik begin in de regel graag bij het begin. En om iets meer over Debbie te vertellen begin ik gemakshalve ook maar gewoon bij het allereerste begin. Ik was nog onderweg en het was voor de buitenwereld ( lees iedereen buiten de buik ) nog niet eens duidelijk of ik een meisje of een jongen zou worden.

Toen mijn moeder inmiddels zo'n 52 jaar geleden zwanger was van de eerste ( dat was ik ) was het heel gebruikelijk de kinderen te vernoemen naar de ouders. Voor alle duidelijkheid de grootouders van de baby die op komst was. En de namen van mijn opa’s je gelooft het niet waren aan mijn vaders kant Willem en aan mijn moeders kant Alexander. Willem-Alexander de naam lag klaar en de naam Wilhelmina Alexandra eveneens … Laat prinses Beatrix ( een maand of drie jonger dan mijn moeder ) nu gewoon net een maandje of 3 voor mijn moeder ook zwanger raken.

Ik kwam wat weken te laat, haar baby vast iets te vroeg want zo gaat dat meestal in Koninklijke kringen.... en huppekee daar ging mijn naam… foetsie. Gewoon ineens de naam weg vergeven aan het prinsje dat later onze koning werd. Met nog 3 maanden te gaan, gelukkig nog tijd voor plan B ( en eigenlijk dus gewoon tweede keus) , werd ik vernoemd naar de beide oma’s Adriana Elisabeth. Omdat iets hipper te maken werd het Diana Elise en mijn achternaam begon met een B. D.E.B. de eerste keus was toch al weg en mijn ouders waren redelijk creatief met letters dus plakte bie achter de deb en noemde me Debbie dat werd mijn roepnaam .... en zo kwam het dus dat ik een Debbie werd. ( officieel op papier Diana Elise en daar moet ik altijd weer een beetje aan wennen als ik op vakantie ben )

Een jaar of wat later…. mijn ouders verwachtte een tweede kindje. De naam Willem Alexander lag niet heel vers meer in het geheugen van een ieder, en we kende ook echt helemaal niemand die hen kende, dus kreeg mijn zusje alsnog de namen van de opa’s en met als roepnaam Alexandra ( San in het dagelijks gebruik voor ons en Alex voor haar vrienden ) Onze eigen W.A. kwam er dus uiteindelijk alsnog… en dat is echt een superleuke zus.

En hoewel ik toen ik klein was ervan droomde om naast balletdanseres ook prinsesje te worden heb ik mijn oog nooit laten vallen op de dus net iets oudere prins Willem-Alexander. Al had die naam in onze familie natuurlijk geweldig bekend en heel vertrouwd geklonken en ook qua looks had hij er zo een van ons kunnen zijn. Blozende bolle wangen, iets rossigs blond haar en een heerlijke Hollandse nuchterheid. ( de foto’s uit onze kindertijd lijken zelfs een beetje op elkaar ) Maar goed... lang, blond en Hollands was toen ik jong was niet zo mijn ding, mijn droomprins moest echt donkerder zijn … op een wit paard rijden en een kasteel en rode sportauto bezitten.

Inmiddels ben ik bijna 30 jaar getrouwd met Johannes ( Hans voor intimi ) ( echt net zo Hollands of misschien nog Hollandser dan ..... W.A. van Buuren.... ) reed nooit de Elfstedentocht maar reed wel op een Carelli. Had geen rode sportauto en ook geen wit paard... hij had wel een witte werkbus ( en later een witte Opel Manta ). Bezat geen kasteel maar wel veel energie, vrolijkheid en humor.

M.b.t. tot Willem-Alexander. Ik vond hem vroeger een klein beetje suf maar ik vind hem de laatste jaren echt maxima(al) leuk … en eerlijk is eerlijk zijn prachtige sprankelende echtgenote heeft daar naar mijn idee ook wel een rol in gespeeld. Mijn zusje W.A heeft zich ontwikkeld tot een geweldig zusje met een meer dan koninklijke loyaliteit en eerlijkheid, een goddelijke kookkunst en is inmiddels een superhartelijke gastvrouw van een prachtige B&B. Ze beschikt over een gezonde dosis humor en wat zelfspot… kortom een echt juweeltje al is het dan niet van de kroon.

Willem Alexander we boffen maar ….
52 jaar oud ( jij net ietsje ouder en inmiddels 53 ) en we zijn gezond en gelukkig. En heel rijk met wat we hebben… al zijn er wel wat verschillen. Jij een gouden en glazen koets in de koninklijke stallen en een Audi op de oprijlaan … en ik een superleuke fiat 500 als ik geluk heb voor de deur … maar vaak ook geparkeerd aan het einde straat omdat parkeren hier een beetje een gedoe is. Jij een wereldvrouw uit Argentinië … en ik een gezellige goudeerlijke rasechte Vlaardinger ( maar dat is ook niet verkeerd ) Wij twee superdochters ( echt leuke mensen, we boffen enorm ) en jullie ook drie prachtige dochters en die zijn ( en worden ) ook vast mooie mensen.Wij een kleine knusse eengezinswoning …. Jullie 5 kastelen en 2 huizen ( maar alleen van het idee al word ik moe...dus ik ben echt niet jaloers )

In bezittingen loopt de verhouding misschien dus net een klein beetje uit de pas maar ik denk wel dat we allebei heel erg waarderen wat we hebben ....en er zijn meer overeenkomsten. We spreken allebei best heel aardig in het openbaar ( chapeau ook voor de toespraak van de week…en dan de zin “ Niet ‘normaal’ maken wat niet normaal is” die is echt briljant … ik wou dat ik hem had verzonnen ) Willem Alexander we genieten allebei van het leven ( althans van mezelf weet ik het zeker en bij jou lijkt het ook echt het geval ) We juichen allebei voor de Nederlandse overwinningen en we delen zorgen over het land of over onze families. We proosten met pils en we toosten met champagne.

Kortom je lijkt me een echt prima vent en ook een heel goede koning…. En als ik dan toch mijn naam aan iemand moest geven … dan denk ik dat ik heel blij mag zijn dat jij hem hebt ( en uiteindelijk is de naam Debbie natuurlijk ook niet heel verkeerd )

Dit met betrekking tot de geschiedenis van mijn naam …. Maar ... What’s in a name.
Het gaat natuurlijk vooral om de inhoud …. en daarover later vast nog een keer meer.